کنگره 13 . سازمان و تعمیق بحران تشکیلاتی

کنگره سیزدهم سازمان در روز اول اوت ۲۰۰۸ تشکیل می شود و بحران تشکیلاتی عملاً به مهم ترین مسئله آن تبدیل می شود. کنگره با صراحت و شفافیت تمام شیوه برخورد ر.تقی را محکوم و آن را غیر قابل تحمل می نامد ( ضمیمه 21 ). کنگره در چند مورد به طور روشن موضع گیری می کند:
* در باره تخریب شخصیت ، هتاکی و افتراء : «تخریب شخصیت ، هتاکی و افترا نه فقط در سازمان بلکه در همه جا مذ موم و مردود است ، این شیوه برخورد رفیق تقی روزبه را صرف نظر از اینکه در داعیه های حقوقی اش بر حق باشد یا نباشد ، غیر قابل تحمل و محکوم می دانیم».
*در باره ادعای رهبری در سایه : «ادعای رفیق تقی روزبه بر وجود اراده و نیروی غیبی در سازمان که با عمل بر فراز ارگانهای سازمانی ، تصمیم به خفه کردن او گرفته است ، ادعایی واهی است و بستن چنین اتهامات بی پایه و بدون مدرک به هر کس و کسانی که باشد ، نادرست و محکوم است . بعلاوه تمرکز اعتراض او بروی یکی از اعضای کمیسیون سایت نیز مورد انتقاد است.»
( این دو مصوبه کلیدی تنها با چهار رأی مخالف به تصویب می رسند که یکی از آنها خود ر.تقی است و سه نفر دیگر عبارتند از رفقا پیران آزاد ، یاوراعتماد و ر. «س». )

*در باره ادعای وجود سانسور و نقض آزادی بیان در سازمان : «از آنجا که ادعا شده است که آزادی بیان در سازمان ما مورد تهاجم قرار گرفته ، تاکید می کنیم که اساسنامه سازمان حق هر عضو را در بیان نظرات خویش بر مبنای رعایت اصل آزادی مباحثه به رسمیت شناخته و بر خلاف ادعای مطروحه ، همچنان این آزادی رعایت می شود و چگونگی انتشار نظرات بر عهده نهادهای مسئول است.»
«برخلاف ادعای رفیق تقی روزبه ، کلیه مقالات او ، بی دخل و تصرفی در سایت و یا نشریه سازمان منتشر شده اند. لذا اطلاق واژه « سانسور » و یا سلب آزادی بیان از یک عنصر تناسبی با اختلاف نظرها ندارد.»
«کمیسیون سایت روال عمومی و مقررات تاکنونی تشکیلات را در مورد انتشار مقالات رفیق تقی بکار گرفته است.»
*در انتقاد از ضعف و فلج شدن کمیته مرکزی در برخورد با بحران : «فلج شدن کمیته مرکزی در ماه های اخیر در رابطه با بحران اخیرسایت و صدور صورت جلسات ناسخ و منسوخ کمیته مرکزی ( که کمیسیون نظارت نیز به آن اشاره کرده است ) مورد انتقاد است .»
کنگره همچنین برای بررسی این ادعای ر. تقی که کمیسیون سایت مقالات مشابه با دو نوشته او را در ستون مقالات اصلی قرار داده ، یک «کمیسیون حقیقت یاب» تشکیل می دهد که با بررسی مضمون چهار مقاله (یعنی دو نوشته ر. تقی و نوشته های رفقا حشمت محسنی و یوسف آبخون ) روشن کند که آیا تبعیضی در این موارد صورت گرفته است یا نه. ( ضمیمه 22 )
نکته در خور ذکر دیگر در باره کنگره سیزدهم ، نامه ر. حسن حسام خطاب به کنگره بود. او که به عنوان اعتراض در کنگره شرکت نکرده بود ، با ارسال نامه ای توسط رفقای واحد پاریس ، خواسته بود که پیش از شروع کار کنگره نامه اش در جلسه اول آن قرائت شود. این درخواست او در اولین نشست کنگره از طرف هیأت رئیسه به بحث گذاشته شد و کنگره بعد از بحثی کوتاه ، تقریباً به اتفاق آراء ( به استثناء یک رأی ) با آن مخالفت کرد و غالب رفقایی که صحبت کردند موافقت با درخواست مزبور را به دادن حقی ویژه تعبیر کردند. در نامه یا دشده ( که تکثیر و در اختیار رفقا قرار گرفت ) ر.حسن مدعی شده بود که به عنوان اعتراض به ر. محمد رضا شالگونی در کنگره شرکت نمی کند. دلیل عنوان شده وی این بود که ر. شالگونی در ابتدای امر مخالفتی با نامه سرگشاده پاریس نشان نداده اما بعدا» عملا» بی طرفی ؟ خود را نقض کرده است. در واقع علت رنجیدگی او این بود که ر. شالگونی برخلاف وی و سایر امضاء کنندگان نامه سرگشاده واحد پاریس ، فحشنامه ر.تقی را محکوم کرده و آن را غیر قابل تحمل خوانده بود ، البته بی آن که حتی اشاره ای به نامه آنها داشته باشد. ( ضمیمه 23 )
۱۳ – هر چند کنگره سیزدهم موضع قاطع و روشنی اتخاذ کرد که می توانست نقطه پایانی بر بحران مناسباتی باشد ، ولی همین موضع گیری قاطع دو گروه ظاهراً ناهمگون ناراضی از این موضع گیری را به هم نزدیک ساخت: کسانی مانند رفقا تقی روزبه و پیران آزاد که نوعی آنارشیسم رفرمیستی را تبلیغ می کردند و دیگر به تبعیت اقلیت از اکثریت در موضع گیری های سازمانی و حتی در تنظیم روابط جمعی باور نداشتند ، و کسانی مانند ر. حسن حسام که برایشان حفظ «راه کارگر» مهم تر از حفظ هویت سیاسی آن بود. آنها با حرکت از عزیمت گاه هایی متفاوت ، بعد از کنگره به نتیجه مشابهی رسیدند: مقابله با مدافعان سیاسی و برنامه ای سازمان که در چند مورد خود را نشان داد.
یکی از این موارد بحثی بود که بر سر تدقیق مقررات مربوط به رسانه های سازمانی صورت گرفت. بحثی که قرار بود در کنگره سیزدهم در باره آن تصمیم گیری شود ، ولی به دلیل تنگی وقت ، قرار شد بعد از کنگره صورت بگیرد و در صورت لزوم از طریق رفراندوم حل وفصل گردد. در این بحث عملاً سه قطعنامه پیشنهادی وجود داشت: قطعنامه ای که توسط کمیسیون تعیین شده از طرف کمیته مرکزی منتخب کنگره دوازدهم تهیه شده بود ؛ قطعنامه پیشنهادی ر. شهاب برهان ؛ و قطعنامه پیشنهادی ر. محمد رضا شالگونی ( ضمیمه 24 ). در جریان جلسات عمومی بحث ، رفقا پیران آزاد و » حسین نقی پور» ( که هر دو از هم فکران ر. تقی بودند ) تفسیر جدیدی از ( بند الف ) قطعنامه پیشنهادی خود دادند. بند یاد شده چنین بود: «الف – آن دسته مقالاتی که مخالف با مواضع عمومی سیاسی سازمان نیستند، به ترتیب نوبت و به دنبال هم منتشر میشوند.» آنها گفتند منظورشان از «مواضع عمومی» مبانی برنامه است ، یعنی نه مصوبات کنگره و کمیته مرکزی و حتی خودِ برنامه سازمان. اما در مقابل آنها ر. «آرش کمانگر » تأکید می کرد که «مواضع عمومی» همان مصوبات سازمان است، اعم از مصوبات کنگره ، کمیته مرکزی و ارگان های سازمانی زیر نظر آن. البته همین رفیق بعداً که داد و ستدهایی میان بعضی ها صورت گرفت ، با یک چرخش صد و هشتاد درجه ای به موضع دو رفیق دیگر قطعنامه مورد بحث پیوست. گرچه تصمیم گیری در باره مقررات حاکم بر رسانه های سازمانی به تعویق افتاد و قرار شد بحث ادامه داشته باشد ، اما همان مراحل اولیه بحث نشان داد که اولاً اختلاف نظر در باره ستون دیدگاه پوششی است برای اختلافی عمیق تر میان دو نگرش کاملاً متفاوت در باره نه فقط سازمان حزبی ، بلکه هر نوع سازمان سیاسی ؛ ثانیاً ائتلافی میان دو گروه یاد شده در بالا در حال شکل گیری است ، ائتلافی با خصلت مصلحتی و برای بی معنا کردن مقررات موجود سازمان.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: