ضمیمه 32 . نامه سرگشاده

نامه سرگشاده درونی

رفقای عزیز کمیته مرکزی سازمان

و همۀ اعضای عزیز سازمان

آری، راه کارگر سی ساله می شود. مبارک است. ما راه کارگری ها همچون جزء کوچکی از اردوی عظیم کار، سی سال است که علیه سرمایه و ارتجاع جهانی و داخلی در آرایشی نابرابر می جنگیم و در مسیر آرمان با شکوهمان که سرنوشت نهائی انسان آزاد شده فرداست،به راهپیمائی ادامه می دهیم.

در این راهپیمائی سی ساله وبراین جادۀ پر سنگلاخ سخت ودشوار اما بادرد بسیار،عزیزانی را از دست داده ایم. یاران ما چون بیشمارانی دیگر که سودای سوسیالیسم وآزادی،سودای زندگانی بهتر برای انسان در سر داشتند، جانانه برسر پیمان ایستادند و دلیرانه سر باختند.

اینک ما، مابازماندگان آن به خاک خفته گان که ازمیان آتش و خون این مسیر طولانی با همه افت وخیزها، برگ ریزان ها، خطاهای جبران ناپذیر و جانفشانی های کم نظیر، سرشار از آزمون و خطا عبور کرده ایم، به کجا ایستاده ایم؟

راستی را به کجا ایستاده ایم رفقا! که ترک پیمان کنیم ورشته دوستی ورفافت بگسلیم؟ چه برمارفته است که نهال دشمنی می کاریم ورشته دوستی پاره می کنیم؟ برما چه رفته است یاران که چون بیگانگان جداسری پیشه کرده ایم؟ برآن رودخانه ای که قراربود به دریا بپیوندد، چه رفته است که جوبیاری میرنده گشته است!؟ نه، مابه مرگ این عزیزتن درنخواهیم داد و مصمم ایستاده ایم تاهراقدام نابخرادنه ای را که دراین میرائی نقش ایفا می کند، خنثی کنیم.

رفقای عزیز!

گذشته ها گذشته است وامروزه این کج اندیشی ها تنها مسیرتلاشی ونابودی سازمان راهموار می کند! آیا برای عزیزان ما دانسته نیست که تیشه به ریشه خود می زنند ونهالی را که به درخت تبدیل کرده ایم، ازبُن به خاک می اندازند، آنهم بنام سوسیالیسم وآزادی؟ آنهم با اینهمه نقد برگذشته؟ آنهم با این همه دستاورد دموکراتیک در درون سازمان از کنگرۀ اول به این سو!؟

نه، روند تلاشی سازمان، سرنوشت محتوم ما نیست.ما به این روند تن درنمی دهیم.

رفقا!

فضای مسموم چند ماهه اخیر، نفس کشیدن را بر اعضای سازمان سخت کرده است. در چنین هنگامه ای که فضا سنگین است و کشنده، اکثریت اعضای سازمان خاموش اند. پپش از آنکه همه مان در این فضا خفه شویم، باید سکوت را شکست. نه نتها نباید به این فضا تن در داد که باید محکم جلوی آن ایستاد.

ما امضاء کنندگان این نامه علیه این فضا-که شماری اندک آنرا پرورانده اند- اعتراض می کنیم. ما علیه بی حرمتی ها، علیه توهین ها و تحقیرها، علیه زبان تلخ و غیررفیقانه و علیه دست اندازی به دست آوردهای دمکراتیک سازمان اعتراض می کنیم.

ما علیه همه چیزهای بد، همه چیزهای غیرکمونیستی، همه چیزهای غیرانسانی وغیررفیقانه اعتراض می کنیم. و بی تردید همچون اکثریت قاطع اعضای این سازمان معتقدیم، صاحبان اصلی این تشکیلات تک تک رفقای عضو سازمان هستند و هیچکس،مطلقاً هیچکس ارجحیتی بردیگری ندارد.

رفقای عزیز!

سازمان راه کارگر، عزیز ما نیست چون ظرفی است که ما درآن جا خوش کرده ایم وتا بدین جایش کشانیده ایم، عزیز است چون وسیله سالم، نجیب ومناسبی است در خدمت راهپیمائی بزرگ بر جاده دوران ساز سوسیالیسم و اگر درمیان جنبش کارگری و سایر جنبش های اجتماعی رو به رشد میهن دربند ما ایران نامی وجایی دارد -که با سرفرازی باید گفت دارد- محصول چند نام آشنا یا چند مقاله نیست. محصول جانفشانی های تک تک راه کارگری هاست. چه آنها که چهره درغبارخاک فروکرده اند وچه آنها که دراین راهپیمائی حاضرند و چه حتی یارانی که به حق و به ناحق امروزه درکنار ما قرارندارند.هم ازاین روست که راه کارگر عزیز ماست و از آن تک تک ماست.

این سازمان عزیز خودش را با برنامه واساسنامه(که باید اصلاح و ترمیم و بروزشود) و مصوبات کنگره ها تعریف می کند و مبانی روشن و پذیرفته شده ای دارد، نه تفسیر دلبخواهی و متلون این رفیق یا آن رفیق.

در این چارچوب است که همه اعضای سازمان حق دارند بدون چون و چرا وبدون قیدوشرط هر چه خواستند بنویسند و هرچه خواستند بگویند. هرگونه ابرازنظروعقیده ازطرف تک تک اعضای سازمان ما تازمانیکه در عمل- تأکید می کنیم در عمل – وفادار به این چهارچوبند، بدون قید و شرط آزاد است وباید حاکمیت چند صدائی درچارچوب یادشده بالا به رسمیت شناخته شود. اندیشیدن و راه گشائی کردن برای رسیدن به افق آرمانی ما اگر لازمه اش شنا کردن در مسیرهای مختلف یا بیان و اتخاذ تاکتیک های متفاوت است، این در نباید برروی هیچ رفیقی بسته بماند و امری انحصاری نیست. هم از این روست که اندیشه ورزی در سازمان مانه تنها نباید سرکوب شود که صد البته باید مورد تشویق هم قرار بگیرد.

تنها ملاک ما وفاداری به تصمیم اکثریت درعمل است. تشخیص این امرهم البته تنها به مدیریت قانونی سازمان، کمیته مرکزی وکمیسیون نظارت در فاصله دوکنگره مربوط می شود، نه افراد و نهادهای غیرمنتخب که درواقع کارگزاران مرکزیت هستند. ونه رهبری در سایه-اگروجودداشته باشد-. براین اساس و ویژگی هاست که ما باتأکید قاطع برقانونیت، علیه حذف، تبعیض، اختلاف تراشی، فکرکشی، امتیازدهی وامتیازستانی، نابرابری ها و پیش داوری ها اعتراض می کنیم.

رفقای عزیز!

مقوله «دیدگاه» در این چند ماه مشکل ساز و انرژی سوز شده است. کار رفقائی این شده است که به تعبیر و تفسیر نوشته ها و ممهور شدن یا نشدن آنها به مهر «دیدگاه» بپردازند. هرچند این بحث دردرون سازمان ما به درستی ادامه دارداما ما گمان می کنیم که به جای تن دردادن به این مشکلات کافی است به سر لوحه رسانه های سمعی وبصری و نوشتاری ما آورده شود: » مواضع رسمی سازمان با امضاء نهادهای رسمی آن اعلام می شوند و مسئولیت نوشتار وگفتار رفقای عضوسازمان به صفت فردی، بعهده خود ایشان است ومسئولیتی رابرای سازمان دربرنخواهد داشت».

رفقای عزیز!

ما نیزچون همه شما به وجود اختلافات نظری عموماً شکل نیافته واقفیم وبه هیچ وجه قصدلاپوشانی آن رانداریم. مسئله این است که دارندگان نظرات باید بتوانند دیدگاههای خود را در فضائی رفیقانه و با فرصت های برابر مطرح کنند.

در صورت استقرارفضای رفیقانه و برابراست که مبارزه نظری سالم فرصت عرض اندام پیدا خواهد کرد. نه با سنگربندی های مصنوعی! و زیر فضای پرتنش و مرعوب کننده، چرا بجای اتهام زنی ها، تخریب کردن ها! و هول دادن رفقائی که گمان می رود به کژ راهه می روند، آستین بالا نمی زنیم وروی اختلافات کارنمی کنیم؟ آیا چون حذف و جداسری سهل تر است به آن پناه برده ایم؟ آیا نمی شود به قیمت حذف جاذبه دلربائی های روزانه که جز روزمرگی و فرصت سوزی باری ندارد، مسئولانه نشست و کار جدی و اقناعی کرد؟ وفاصله با همرزمان سی ساله را در هم شکست؟ آیا تنها در صورت سازماندهی مبارزه نظری در یک فضای رفیقانه و برابر با هدف وصل و نه فصل نیست که سرانجام هر رفیقی امکان می یابد تا نظراتش را شفافیت بیشتری ببخشد ؟

ما امضاء کنندگان این نامه به صفت فردی و مستقل از جایگاه تشکیلاتی خود اعلام می کنیم که علیه روشهای ویرانگر خواهیم ایستاد و بیش از این نه سکوت می کنیم و نه تمکین می کنیم و از همه همدلان معترض که متأسفانه فرصت تماس با آنان فراهم نشده دعوت می کنیم تا با امضای خود در زیر این نامه، با ما همصدا شوند. پایدارباشید

زنده باد سوسیالیسم وآزادی

زنده باد اتحاد رزمنده راه کارگری ها

پایدار باد سازمان پر افتخار کارگران انقلابی ایران( راه کارگر)

22فروردین 1388 برابر با 10 آپریل 2009

توضیح! اگر چه رفقا تقی روزبه و پیران آزاد نامه سرگشاده را امضاء نکرده بودند اما پس از انتشار نامه به صف مدافعان آن پیوستند!

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: